Ο Αδελφός Μου

Θυμάμαι είχα χαρεί τόσο πολύ με τον ερχομό σου!
Χρόνια παρακαλούσα τη μάνα και τον πατέρα να μου "κάνουν ένα αδελφάκι".
Κι όταν ήρθες ήμουν ήδη έντεκα χρονών.
Πεταγόμουν τις νύχτες απ' τον ύπνο να βοηθήσω στο άλλαγμα και το τάϊσμά σου.
Κι αργότερα όταν είχες γίνει ένας μικρός κακομαθημένος τύραννος σ'έπαιρνα μαζί μου όταν πήγαινα στις φιλενάδες μου για να ξεκουραστεί λίγο η μάνα.
Και καμάρωνα που επιτέλους είχα κι εγώ αδελφάκι.
Ένα αδελφάκι που δεν έμελλε ποτέ να μοιραστώ μαζί του σκέψεις, αγωνίες, προβλήματα και χαρές όπως κάνουν άλλα αδέλφια..
Μεγάλωνες μαθαίνοντας με δυσκολία όσα άλλα παιδιά έπαιζαν στα δάχτυλα.
Κι άρχισαν οι επισκέψεις στα νοσοκομεία κι οι εξετάσεις..
Κι όταν οι γιατροί απεφάνθησαν "νοητική υστέρηση"  θυμάμαι τους γονείς που έσκυψαν το κεφάλι, αλλά η ψυχή ποτέ δεν το δέχτηκε.
Θυμάμαι τη μάνα να μαζεύει ρούχα και προικιά στο μπαουλοντίβανο για σένα, για την ώρα που θα παντρευόσουν.
Κι ας προσπαθούσα με τρόπο να της πω ότι κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ποτέ.
Τό' ξερε... η ψυχή της όμως δεν το δεχόταν.
Σε λάτρευε.
Κι όταν εκείνη πέθανε ο πατέρας με πήρε ιδιαιτέρως και με παρακάλεσε να μη πειράξω τα προικιά..
Ήσουν πάντα η έννοια τους.
Όταν πήγες φαντάρος θυμάμαι την αγωνία τους για το πως θα τα βγάλεις πέρα.
Στις τελευταίες στιγμές της ζωής τους με έβαζαν να υπόσχομαι ξανά και ξανά πως θα σε φρόντιζα.
Κι εγώ τους διαβεβαίωνα πως θα το έκανα έτσι κι αλλιώς.
Κι είναι ένας χρόνος τώρα, αφού πέθανε κι ο πατέρας, που έγινα εγώ το στήριγμά σου.
Μου τηλεφωνείς για να με ενημερώσεις για τις κινήσεις σου.
"έλα Τζίνα, είμαι στο λεωφορείο"...
 "έλα Τζίνα έφτασα"...
"έλα Τζίνα γυρίζω"...
Κι έγινες το πέμπτο μου παιδί, το πιο μικρό (όχι ηλικιακά) , αυτό που με έχει  την μεγαλύτερη ανάγκη.
Και τώρα αγωνιώ τρελά για σένα.
Γιατί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έχεις πέσει και χτυπήσει τέσσερις φορές, χωρίς να θυμάσαι ακριβώς τί έγινε.
Και δεν μπορείς να μου εξηγήσεις...
Και οι γιατροί προσπαθούν κι εκείνοι να βγάλουν συμπέρασμα και μιλάνε για κρίσεις..
Περάσαμε μαζί ένα απόγευμα στα επείγοντα ..
Εγώ να κάθομαι δίπλα σου να σε καθησυχάζω κι εσύ με τα μάτια καρφωμένα στον ορρό να με ρωτάς "τελειώνει;"....
Και τώρα έχουμε πάλι ένα σωρό εξετάσεις που πρέπει να γίνουν..
Και κάθε μέρα αγωνιώ μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο και μου πουν πως έπεσες... πως χτύπησες... πως δεν είσαι καλά.
Ξυπνώ και κοιμάμαι με την έννοια σου.
Κι ας μην είχαμε ποτέ τη σχέση που έχουν άλλα αδέλφια.
Ας μη μοιράστηκα ποτέ τις δυσκολίες και τις χαρές μου μαζί σου.
Είσαι όμως ο αδελφός μου και σ' αγαπάω.
Κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτα....

Το Κρύωμα

Όταν κάτι συμβαίνει "εκτός εποχής"  είναι πολύ ενοχλητικό.
Ένα κρύωμα ας πούμε, είναι αναμενόμενο τον χειμώνα, όπου δεν τρελαίνεσαι βέβαια που ήρθε αλλά το δικαιολογείς.
Χειμώνας είναι λες, κρύο κάνει, κάπου θα την άρπαξα.
Και κουκουλώνεσαι και πίνεις τα διάφορα αφεψήματα, χαπακώνεσαι και με τα ανάλογα παυσίπονα και αντιπυρετικά και περιμένεις να κάνει τον κύκλο του.
Όταν όμως το καλοκαιράκι σου κλείνει πονηρά το μάτι  κι εσύ έχεις κρυάδες μια σύγχυση την παίρνεις.
Και προσπαθείς να πάρεις ανάσα από την βουλωμένη μύτη και ο λαιμός σου πονάει και πρέπει να έχεις κι ένα ψιλοπυρετάκο και με τούτα και με κείνα δεν θες και πολύ για να αρχίσεις την γκρίνια.
Με το που άνοιξα τα μάτια μου το πρωί ένιωσα το κεφάλι μου στα όρια έκρηξης.
Κατεβάζω ένα ντεπόν με τα μάτια ακόμα κλειστά  και σέρνομαι μέχρι το αυτοκίνητο.
Οδηγώ μέχρι τη δουλειά με τον πονοκέφαλο να έχει μπαστακωθεί στο κεφάλι μου σε σημείο να νομίζω πως είναι το μόνο που περιέχει!
Οι κινήσεις γίνονται μηχανικά, ας είναι καλά η συνήθεια και η επανάληψη!
Ξεδιπλώνω όμως όλη μου την γκρίνια προς όλες τις κατευθύνσεις.
Όχι που θά' χανα την ευκαιρία.
Οι οδηγοί που μπαίνουν στο γραφείο για να πάρουν τα τιμολόγια  τα αρπάζουν κι εξαφανίζονται σαν κυνηγημένοι!
Οι υπόλοιποι που δεν μπορούσαν να φύγουν από τον χώρο, άρχισαν οι μισοί να μου φέρνουν παυσίπονα κι αντιπυρετικά και οι άλλοι μισοί να με προτρέπουν να φύγω.
Σιγά που θα έφευγα!
Έμεινα εκεί βογγώντας, γκρινιάζοντας και μουρμουρίζοντας μέχρι που συνάδελφος μου έφερε κάτι πράσινα μαγικά χαπάκια για το κρύωμα.
Πίνεις λέει δυο από αυτά για δυο μέρες πρωί και βράδυ και γίνεσαι περδίκι.
Τα ήπια..
Σε μισή ωρίτσα ήμουν ασυγκρίτως καλύτερα, έτσι σταμάτησα τα βογγητά και τα "ωωωωχχ πεθαίνω" κι άρχισα να λαλάω!
Έχω την υποψία πως ούτε έτσι με θέλανε....

Όταν Τα Μικρά Αγόρια Mεγαλώνουν

Υπάρχει μια μικρή αόρατη διαχωριστική γραμμή .
Που απ'τη μια στιγμή στην άλλη (κυριολεκτικά) το μικρό αγοράκι, το μωρό σου,  γίνεται νεαρός άντρας.
Κι αυτό - μερικές φορές - συμβαίνει μέσα σε ένα βράδυ.
Κοιμάσαι αποβραδίς μαλώνοντας με ένα μικρό παιδί και την άλλη μέρα αντικρύζεις ένα νεαρό.
Βέβαια υπάρχουν διάφορες ενδείξεις που σε προετοιμάζουν, όπως το σκούρο χνούδι στο πάνω χείλος, το "κακάρισμα" στη φωνή, τα παχάκια που μετατρέπονται σε ψιλόλιγνη φιγούρα, οι έντονες αντιδράσεις και ο αναίτιος θυμός.
Πράγματα  που σε ειδοποιούν  αλλά που εσύ αρνιέσαι να παραδεχτείς.
Και υψώνεις την φωνή και απειλείς λεκτικά το μικρό αγόρι "μη μου μιλάς εμένα έτσι μη σού'ρθει καμμιά ανάποδη!" ..
Όχι πως σήκωσες ποτέ χέρι, αλλά να, αυτές οι έντονες αντιδράσεις σε φοβίζουν και σε πανικοβάλλουν και δεν ξέρεις πώς να τις αντιμετωπίσεις!
Μέχρι την στιγμή που θα γίνεις το τρίτο μάτι.
Μέχρι την ώρα που θα ακούσεις τον πατέρα να αντιμετωπίζει τον γιο με τον ίδιο τρόπο.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν εμπλέκεσαι στο παιχνίδι.
Είσαι απ' έξω και παρακολουθείς.
Κι αυθόρμητα του ψιθυρίζεις αυτό που βλέπεις, "μίλα του όμορφα, δεν είναι πια μωρό είναι ένας νεαρός".
Και τρομάζεις με αυτό που είπες.
Γιατί είναι αυτό που αρνείσαι ή δεν μπορείς να δεις τόσο καιρό.