NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Μεγάλη Εβδομάδα Και Φέτος

Μεγάλη Εβδομάδα!
Οι μέρες της κατανυκτικές.
Σε καλούν να στραφείς μέσα σου.
Να διορθώσεις, να συγχωρέσεις, να μετανιώσεις..
Την αγαπώ αυτή την εβδομάδα.
Αγαπώ αυτές τις μέρες της κάθαρσης..
Τα απογεύματα διασχίζουμε με το αυτοκίνητο μια μεγάλη απόσταση - σχεδόν σαράντα πέντε λεπτών -  για να πάμε στην εκκλησία μας.
Στην δική μας εκκλησία.
Αυτή που πηγαίνουμε χρόνια τώρα.
Και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε τις Κυριακές παρ' όλο που μετακομίσαμε πολλά χιλιόμετρα μακριά.
Εκεί τα παιδιά θα χαθούν μες το ιερό για να βοηθήσουν τον ιερέα στην λειτουργία, κάτι που κάνουν από τότε που ήσαν έξι χρονών.





Και χαίρονται τόσο γι' αυτό!
Μας το λένε στην επιστροφή για το σπίτι, μας το δείχνουν τα πρόσωπά τους και η ανυπομονησία τους να βρεθούν πάλι εκεί την επόμενη μέρα.
Εκεί στο ημίφως  που δημιουργείται από το φως των καντηλιών, με την μυρωδιά του μοσχολίβανου να ευωδιάζει τον χώρο και με υπέροχους βυζαντινούς ύμνους,  βιώνουμε κάθε χρόνο τα Πάθη, την Σταύρωση και εν τέλει την  Ανάστασή Του!


Ο Περσινός Επιτάφιος


Οι μέρες αυτές είναι αφιερωμένες στην εκκλησία.
Δεν με νοιάζει αν δεν προλάβω να φτιάξω κουλούρια και τσουρέκια.
Αυτά μπορώ και να τα αγοράσω.
Όμως δεν καταλαβαίνω Πάσχα αν δεν μετέχω στις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Ακούω πολλούς να λένε "μια ιδέα είναι και το Πάσχα, άλλη μια μέρα με τρελό φαγοπότι"...
Έτσι είναι όταν φτάνεις σ' αυτό δίχως να στερήσεις τον εαυτό σου.
Δίχως την εκούσια αυτοσυγκράτηση που γίνεται με την νηστεία.
Στον βαθμό που ο καθένας μπορεί.
Όταν λοιπόν στερηθείς όλη την Σαρακοστή τότε έχουν άλλη αξία αυτά που θα γευτείς την Κυριακή του Πάσχα..
Φτάσαμε λοιπόν και φέτος, δίχως - η αλήθεια είναι - να πολυκαταλάβουμε πώς πέρασε ο καιρός, στα μισά της Μεγάλης Εβδομάδας.

Εύχομαι  η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει την λύτρωση στις ψυχές και να φωτίσει τον δρόμο μας.

Καλή Ανάσταση    και  Καλό Πάσχα  σε όλους εσάς και τις οικογένειές σας!





Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Η Ζακέτα

Στην σημερινή ανάρτηση θα σας δείξω πώς το blogging συνεισφέρει στα εισοδήματα κάποιου.
Τώρα αυτός ο κάποιος δεν είναι απαραίτητο πάντα να είναι ο blogger!
Αντίθετα θα 'λεγα..
Επίσης θα σας δείξω πώς ο blogger μπορεί να πέσει θύμα εκβιασμού προκειμένου να εξασφαλίσει την δημοσιοποίηση μιας ανάρτησης.
Ξεκινάμε..

Μεσημέρι στο τραπέζι μαζί με τ' αστροπελέκια τρώμε και συζητάμε διάφορα, κάποια στιγμή το μεγάλο αστροπελέκι λέει:
- αγόρασα μια ζακέτα.
- από πού;
- από ένα φίλο μου.
- γιατί;
- μου άρεσε, την είχε πάρει για εκείνον αλλά του ήταν λίγο στενή και του την αγόρασα.
- πόσα έδωσες;
- ήταν δικά μου λεφτά, απ' το χαρτζιλίκι μου.
- εντάξει βρε παιδί μου, δικά σου λεφτά... πόσα όμως έδωσες;
- είκοσι ευρώ.
- μάλιστα, και πώς είναι αυτή η ζακέτα;
- κοίτα, εσένα δεν θα σου αρέσει, αλλά εμένα μ' άρεσε και γι' αυτό την πήρα.
- οκ, πώς είναι όμως;
- θα την δεις, επάνω την έχω στην ντουλάπα... κοίτα, δεν είναι για να την φοράς έξω, είναι για μέσα στο σπίτι.

Ομολογώ ότι όλα αυτά τα περίεργα (δεν είναι για έξω, μόνο για μέσα... δεν θα σου αρέσει αλλά την πήρα με δικά μου  λεφτά) μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον.
Κάτι μου βρώμαγε εδώ αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τί ήταν..
Τί σόι ζακέτα είναι αυτή που δεν μπορείς να την φορέσεις έξω;
Τελειώσαμε το φαγητό λοιπόν, μαζέψαμε το τραπέζι και  πήρα τον ανήφορο για τον πάνω όροφο.
Και μπαίνω στο δωμάτιό τους.
Και ανοίγω την ντουλάπα.
Και παθαίνω ΣΟΚ!
Διότι αυτό δεν ήταν μια απλή ζακέτα.
Αυτό ήταν ο Φλωρινιώτης που πέρασε απ' το σπίτι μας και ξέχασε στην ντουλάπα το σακάκι που φορούσε στην πίστα!



λεπτομέρεια που δεν διακρίνεται στην φωτογραφία: το πίσω μέρος είναι μακρύτερο απ' το μπροστά -στυλ φράκο- και έχει το σχήμα ουράς χελιδονιού!





Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.
Ένιωσα για δευτερόλεπτα το στόμα να στραβώνει και το εγκεφαλικό να μου γνέφει γελώντας μέσα απ' την ντουλάπα.

- Βασίληηηηη τί είναι αυτό;
- η ζακέτα που σου έλεγα.
- παιδάκι μου πας καλά;  ποιά ζακέτα;  αυτό είναι σακάκι και μάλιστα κακόγουστο .. πού στο καλό θα το φορέσεις;
- γι' αυτό σου είπα πως δεν είναι για έξω.

Δεν αισθανόμουν καλά.. η πίεση πρέπει να είχε φτάσει 120!

- βάλτο στην τσάντα και αύριο κιόλας θα το πας πίσω ακούς;
- γιατί; αφού το πήρα με δικά μου λεφτά;
- γιατί ΕΤΣΙ! ακούς;
- καλά..

Κατέβασε τα μούτρα, μουρμούρισε τα σχετικά "δεν καταλαβαίνω αφού την πήρα με δικά μου λεφτά τί σε νοιάζει" αλλά τελικά συμμορφώθηκε.
Την άλλη μέρα, ήρεμη πια μιας και η "ζακέτα" είχε επιστραφεί στον αρχικό της κάτοχο το συζητούσαμε πάλι την ώρα του φαγητού.

- κρίμα όμως.. δεν σκέφτηκα να την φωτογραφίσω να γράψω μια ανάρτηση.
- την έχω φωτογραφίσει εγώ.
- αλήθεια αγοράκι μου;  θα μου δώσεις την φωτογραφία;
- πόσα θα μου δώσεις;

Και ναι... υπέκυψα στον εκβιασμό...
Για την ανάρτηση ρε γαμώτο!




Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Το Λουλούδι Της Γειτονιάς

Γύρισα αργά το βράδυ του περασμένου Σαββάτου απ' τις γειτονιές κι έπεσα αποκαμωμένη στον καναπέ.
Το κεφάλι μου ήταν γεμάτο από όσα συναρπαστικά είχα ακούσει.
Το μυαλό μου σε εγρήγορση..
Υπάρχουν τόσες ιδέες, τόσα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς!
Αρκεί να το πιστέψει και να το παλέψει.
Ό,τι είχα ακούσει το διήμερο τριγυρνούσε στο μυαλό μου και νοερά άνοιγα την μια επιχείρηση πίσω απ' την άλλη.
Εν τω μεταξύ τ' αστροπελέκια είχαν αδειάσει το περιεχόμενο της πάνινης τσάντας με τα διάφορα δώρα και καλούδια που μας έδωσαν στο συνέδριο και τα επεξεργάζονταν.
Επιφωνήματα, σχόλια και γέλια..
Ώσπου έφτασαν και στα δυο μικρά χάρτινα σακουλάκια..
(ναι, είχα δυο βολβούς... τον δεύτερο μου το χάρισαν.. ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε)
- τί είναι αυτά μαμά;
- ξέρω γω; ανοίξτε τα να δούμε.






Σκύψαμε πάνω από τον καρπό και τον κοιτούσαμε με απορία. 
Τί νά' ναι άραγε τούτο το κρεμμύδι;
- για δες, είπα στο μεγάλο αστροπελέκι, κάτι γράφει επάνω, διάβασε να καταλάβουμε ..

Ήμουν σίγουρη πως μόλις διαβάζαμε το μικρό κειμενάκι όλες οι απορίες μας θα λύνονταν.










" Η καλύτερη στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν πριν είκοσι χρόνια.
  Η δεύτερη καλύτερη είναι τώρα..  "

Mάλιστα..
Κοιτάξαμε μια τα κρεμμύδια και μια το κείμενο πάνω στο σακκουλάκι.
- ωραία, είπα και τί δέντρο δηλαδή θα γίνει τούτο;
(θεωρώντας πως αφού η παροιμία μιλά για δέντρα και ο βολβός θα γινόταν ντε και σώνει .. δέντρο).
- κρεμμυδιά, απάντησε το "στεφάνι" μου και τ' αστροπελέκια πέσανε κάτω από τα γέλια.
Η αλήθεια είναι πως κι εμένα αυτήν την εντύπωση μου έδινε... κρεμμυδιού!
Αλλά  πάλι..  το ένστικτό μου έλεγε πως δεν ήταν δυνατόν να είναι ένα απλό κρεμμύδι.
Κάτι άλλο κρυβόταν ... αλλά τί;
Μέχρι που διάβασα στην σελίδα των ψηφιακών γειτονιών στο facebook ότι ο βολβός είναι γλαδιόλα.
Τέλεια!!
Χθες λοιπόν πήγα κι αγόρασα χώμα και έβαλα από ένα βολβό σε κάθε γλαστράκι












τα σκέπασα με χώμα, τα πότισα και περιμένω να δω τις γλαδιόλες μου να φυτρώνουν..







Eν τω μεταξύ έκανα και μια έρευνα στον γκούγκλη, διάβασα ότι τώρα είναι η εποχή για τη φύτευσή τους, ότι ανθίζουν όλο το καλοκαίρι και κάθε πόσο χρειάζεται να τις ποτίζω .
Χρειάζονται αρκετές βδομάδες μέχρι να βγουν τα λουλούδια οπότε .. οπλίστηκα με υπομονή και περιμένω με αγωνία να δω τί χρώμα θα έχουν.
Οι γλαδιόλες της γειτονιάς μας!
Της δικής μας γειτονιάς!

Εσείς φυτέψατε την δική σας;


--