NdGzzpZ9Sli_-Q4Pn0WemvVliwQ Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Disqus Or Not Disqus?

Η σημερινή ανάρτηση γίνεται με αφορμή την δυσαρέσκεια κάποιων από σας για το disqus σαν φόρμα σχολίων.
Θέλω λοιπόν να σας εξηγήσω γιατί επέλεξα να το εφαρμόσω..
Τον τελευταίο καιρό είχα κατακλυστεί από spam σχόλια τύπου χάκινγκ σε σημείο να μην προλαβαίνω να διαγράφω..
Καθημερινά φθάνανε κατά δεκάδες και το μειλ μου γέμιζε από δαύτα!
Η ασφάλεια του μπλογκ κινδύνευε, έως που κάποια μέρα είπα.. ινάφ!
Τότε αποφάσισα να εγκαταστήσω το disqus και ομολογώ πως από εκείνη την στιγμή ησύχασα!
Βλέπετε το disqus - αν μη τι άλλο - προσφέρει ύψιστη ασφάλεια στα σχόλια.
Και δεν είναι το μόνο πλεονέκτημά του, παρ' όλο που θεωρώ πως είναι το σημαντικότερο.
Μπορείς  να παρακολουθείς όλα τα σχόλια που έχεις κάνει ακόμα και να διαγράψεις κάποιο αν θες.
Επίσης μπορείς να εγγραφείς  και να φαίνεται το μπλογκ σου ή  να σχολιάσεις απλά σαν guest.
Μπορείς να ανεβάσεις μαζί με το σχόλιο κάποια φωτογραφία.
Όμως τίποτα απ' αυτά δεν είναι τόσο σημαντικό όσο η ασφάλεια που σου παρέχει.
Δεν είναι τυχαίο πως τα πιο έγκυρα sites και blogs  χρησιμοποιούν το disqus!
Έχω σχολιάσει σε αρκετά blogs με το disqus πολύ πριν το εγκαταστήσω στο δικό μου και δεν είχα ποτέ πρόβλημα ούτε θυμάμαι να δυσκολεύτηκα..
Όσοι θέλετε μπορείτε να κάνετε εγγραφή σ' αυτό - μια και μοναδική φορά χωρίς απαραίτητα να το εγκαταστήσετε - και μετά το όνομά σας θα λειτουργεί σαν λινκ που θα κατευθύνει στην δική σας ιστοσελίδα ή το blog.
Παράλληλα σας δίνει την δυνατότητα επιλογής σχολιασμού με όποιον λογαριασμό εσείς επιλέξετε, google+, facebook ή twitter.
Mετά απ' όλες αυτές τις διευκρινήσεις και τις εξηγήσεις πιστεύω πως θα μου συγχωρέσετε την επιμονή να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ..

Φιλώ σας!

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Πάσχα Είναι..

Πάσχα είναι Ανάσταση.






Είναι Αναγέννηση.





Είναι χαρά.





Είναι πάθος.







Είναι αγάπη.






Είναι συγχώρεση.






Είναι μετάνοια.







Είναι φίλιωμα.





Είναι φιλί.






Είναι άγγιγμα καρδιάς.






Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα!
Και είναι πρώτη η ψυχή που αφουγκράζεται, βιώνει, αισθάνεται και μετά έρχεται το σώμα  για να απολαύσει.
Ζήσαμε και την φετινή Ανάσταση, όπως πάντα,  σε μια υπέροχη αναστάσιμη λειτουργία που τέλειωσε ξημερώματα Κυριακής.
Για πρώτη φορά είχαμε μαζί και τον αδελφό μου που καταφέραμε να τον πείσουμε να κοιμηθεί αρκετά το μεσημέρι για να ξενυχτήσει, κάτι που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα.
Στην επιστροφή για το σπίτι  τα παιδιά παρέμειναν ξύπνια στην διαδρομή και τιτίβιζαν χαρούμενα από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου.
Και δώστου πειράγματα.. και δώστου γέλια..  και δώστου χαρά..
Μεγάλωσαν, σκεφτόμουν, τώρα μπορούν πιο εύκολα να παραμένουν ξύπνια και να βιώνουν στιγμές σαν κι αυτή.
Το πρωί σηκώθηκε - όπως πάντα - πρώτος ο Χρήστος για να βάλει να ψήνεται το υπέροχο κοκορέτσι μειντ μπαϊ Κρίστος!





Στα ενδιάμεσα το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπά.
Ευχές από φίλους αλλά κι από τα μεγάλα μου αγόρια που λείπουν.
Ευχές κι από τους γείτονες.
Χαμόγελα που δρασκελίζουν τα κατώφλια των αυλών κι έρχονται κι ακουμπάνε ακριβώς εκεί που πρέπει, πάνω στις ψυχές!
Καφεδάκι στην λιακάδα με θέα το κοκορέτσι και δίπλα τον Δία που περίμενε καρτερικά να τελειώσει η ιεροτελεστία για να πάρει κι εκείνος το δικό του μερίδιο από την γιορτή!






Και μετά το Πασχαλινό τραπέζι.












Στρωμένο με περίσσεμα αγάπης για όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν ό,τι πιο ευλογημένο.
Την οικογένειά μου!






Χριστός Ανέστη!




Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Μεγάλη Εβδομάδα Και Φέτος

Μεγάλη Εβδομάδα!
Οι μέρες της κατανυκτικές.
Σε καλούν να στραφείς μέσα σου.
Να διορθώσεις, να συγχωρέσεις, να μετανιώσεις..
Την αγαπώ αυτή την εβδομάδα.
Αγαπώ αυτές τις μέρες της κάθαρσης..
Τα απογεύματα διασχίζουμε με το αυτοκίνητο μια μεγάλη απόσταση - σχεδόν σαράντα πέντε λεπτών -  για να πάμε στην εκκλησία μας.
Στην δική μας εκκλησία.
Αυτή που πηγαίνουμε χρόνια τώρα.
Και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε τις Κυριακές παρ' όλο που μετακομίσαμε πολλά χιλιόμετρα μακριά.
Εκεί τα παιδιά θα χαθούν μες το ιερό για να βοηθήσουν τον ιερέα στην λειτουργία, κάτι που κάνουν από τότε που ήσαν έξι χρονών.





Και χαίρονται τόσο γι' αυτό!
Μας το λένε στην επιστροφή για το σπίτι, μας το δείχνουν τα πρόσωπά τους και η ανυπομονησία τους να βρεθούν πάλι εκεί την επόμενη μέρα.
Εκεί στο ημίφως  που δημιουργείται από το φως των καντηλιών, με την μυρωδιά του μοσχολίβανου να ευωδιάζει τον χώρο και με υπέροχους βυζαντινούς ύμνους,  βιώνουμε κάθε χρόνο τα Πάθη, την Σταύρωση και εν τέλει την  Ανάστασή Του!


Ο Περσινός Επιτάφιος


Οι μέρες αυτές είναι αφιερωμένες στην εκκλησία.
Δεν με νοιάζει αν δεν προλάβω να φτιάξω κουλούρια και τσουρέκια.
Αυτά μπορώ και να τα αγοράσω.
Όμως δεν καταλαβαίνω Πάσχα αν δεν μετέχω στις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Ακούω πολλούς να λένε "μια ιδέα είναι και το Πάσχα, άλλη μια μέρα με τρελό φαγοπότι"...
Έτσι είναι όταν φτάνεις σ' αυτό δίχως να στερήσεις τον εαυτό σου.
Δίχως την εκούσια αυτοσυγκράτηση που γίνεται με την νηστεία.
Στον βαθμό που ο καθένας μπορεί.
Όταν λοιπόν στερηθείς όλη την Σαρακοστή τότε έχουν άλλη αξία αυτά που θα γευτείς την Κυριακή του Πάσχα..
Φτάσαμε λοιπόν και φέτος, δίχως - η αλήθεια είναι - να πολυκαταλάβουμε πώς πέρασε ο καιρός, στα μισά της Μεγάλης Εβδομάδας.

Εύχομαι  η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει την λύτρωση στις ψυχές και να φωτίσει τον δρόμο μας.

Καλή Ανάσταση    και  Καλό Πάσχα  σε όλους εσάς και τις οικογένειές σας!





--